ένα σύντομο ημερολόγιο

Παρασκευή 12 Σεπτέμβρη: μετά από 25 μέρες νοσηλείας επιστροφή στο σπίτι! Κατά το διάστημα αυτό της νοσηλείας έγινε το πρώτο σχήμα χημειοθεραπείας, το σχήμα εφόδου όπως λέγεται. Πολλές οι εξωτερικές και οι εσωτερικές “διεργασίες”, πολλά και τα σκαμπανεβάσματα, με τη βοήθεια του Θεού οι παρενέργειες ελάχιστες… Ενθουσιασμός, αισιοδοξία, αλλά και αγωνία για το άγνωστο, κούραση από τον εγκλεισμό, διαστήματα ανοίγματος και διαστήματα κλεισίματος, επαναπροσδιορισμός πολλών, μα πάρα πολλών πραγμάτων. Πρόσωπο με πρόσωπο με τον εαυτό μου, είδα στον καθρέφτη την εικόνα που είχα χτίσει ως τώρα, και τρόμαξα όταν συνειδητοποίησα πως ίσως δεν ήξερα καθόλου μα καθόλου αυτόν τον άλλο, τον πραγματικό εαυτό μου… Η έφοδος δεν ήταν μόνο στη νόσο, αλλά και μέσα μου, πολύ βαθιά μέσα μου. Κι αυτή η έφοδος ήταν πολύ πιο επώδυνη από την άλλη.

Βγαίνοντας από το νοσοκομείο, τα αποτελέσματα της παρακέντησης μυελού ήταν παραπάνω κι από ικανοποιητικά και η ύφεση της νόσου πολύ σημαντική. Ήμουν έτοιμος να ρουφήξω ξανά τη ζωή. Συναυλίες, εκδρομές, όνειρα και σχέδια…

Κυριακή 14 Σεπτέμβρη: Ο Σταυρός του Χριστού υψώνεται ενώπιόν μας για να μας υπενθυμίζει πως Εκείνος είναι η Ελπίδα και πως μόνο μέσα από τον Σταυρό ατενίζουμε την Ανάσταση.

Δευτέρα 15 Σεπτέμβρη: Αναχώρηση για Ναύπακτο και Γαλαξείδι. Πρωταρχικός μας στόχος να εκπληρώσουμε το τάμα μας στην Παναγία τη Μαραθιώτισα (γι΄αυτό θα σας μιλήσω κάποια στιγμή) και να μπορέσουμε να ξεκουραστούμε και να αναλάβουμε δυνάμεις.

Τετάρτη 17 Σεπτέμβρη: Επιστρέφοντας το βράδυ από Γαλαξείδι ανεβάζω ψηλό πυρετό κι αρχίζει μια φοβερή αγωνία όλη τη νύχτα.

Πέμπτη 18 Σεπτέμβρη: Εισαγωγή στο νοσοκομείο με αλεπάλληλα κύματα υψηλού πυρετού. Μέσα στο νοσοκομείο έρχεται και το κερασάκι στην τούρτα: παθαίνω πνευμονική εμβολή ευτυχώς πολύ ήπια. Ο πυρετός οφειλόταν σε λοίμωξη από σταφυλόκοκκο και ξεκινά ένα μπαράζ από 4 δυνατές ενδοφλέβιες αντιβιώσεις.

Στο νοσοκομείο παρέμεινα 7 μέρες, μία εβδομάδα γεμάτη από φάρμακα, άπειρες διαφορετικές εξετάσεις και πολλή αγωνία. Αυτή τη φορά μου κόστισε περισσότερο από την πρώτη. Ένα ξαφνικό γεγονός ανέτρεπε όλο το πλάνο που τόσο καλά είχα φτιάξει με το μυαλό μου. Ίσως ένα μάθημα ότι πρέπει να αφήνομαι περισσότερο στο Θεό και να μη βιάζομαι τόσο πολύ… Αλλά κι από την άλλη είναι άραγε εγωϊστικό να θες να χαρείς έστω πολλά σε ένα σύντομο διάστημα γιατί αισθάνεσαι ότι δεν πρόλαβες να τα χαρείς το καλοκαίρι που πέρασε; Τις απαντήσεις τις βρίσκει καθένας μόνος του μετά από πολύ και ειλικρινές ψάξιμο βαθιά βαθιά!

Τις τελευταίες δύο μέρες στο νοσοκομείο έπεσα σε πλήρη μελαγχολία και δεν ήθελα επικοινωνία με κανέναν. Ευτυχώς ο πυρετός άρχισε να πέφτει, τα δύο αντιβιωτικά αφαιρέθηκαν, και η νοσηλεία αποφασίστηκε να συνεχιστεί κατ΄ οίκον (πόσα οφείλω στη γιατρό μου που έψαξε να βρει τρόπο να με βοηθήσει και στη γυναίκα μου που δέχθηκε να αναλάβει αυτή τη διακονία!) με ενδοφλέβια αντιβίωση για άλλες δύο εβδομάδες.

26 Σεπτέμβρη - 12 Οκτώβρη: Μία από τις ομορφότερες περιόδους της ζωής μου. Πολύ λίγα πράγματα: το σπίτι μου, η γυναίκα μου και τα παιδιά μου, ελάχιστοι φίλοι, η θέα της θάλασσας και το ηλιοβασίλεμα από τη βεράντα μας, και οι Αναστάσιμες Κυριακές στην Εκκλησία που τροφοδοτούσαν ανεπανάληπτα την ψυχή μου… Συμμετείχα στη Θεία Λειτουργία με τόσο διαφορετικό τρόπο από πριν! Και ένα πολύ μελωδικό διάλλειμμα: η συναυλία του Ennio Morricone στο Ηρώδειο στις 29/9.

Ένιωθα να ξαναγεννιέμαι και να ανακαλύπτω τα πάντα από την αρχή. Δεν μπορούσα να ανοίξω ούτε υπολογιστή ούτε τηλεόραση…

Δευτέρα 13 Οκτώβρη: Εισαγωγή στο νοσοκομείο για το δεύτερο σχήμα. Προηγείται παρακέντηση μυελού. Δευτέρα βράδυ δυσκολεύομαι να πιστέψω τα νέα. Τα αποτελέσματα από την κυτταρομετρική εξέταση στο μυελό έδειξαν ότι ο μυελός είναι ελεύθερος νόσου, δηλαδή δεν έχει καθόλου παθολογικά κύτταρα. Η λευχαιμία είναι σε πλήρη ύφεση, κάτι το οποίο ευχόμασταν και ελπίζαμε να δούμε μετά από 1-2 μήνες! Η χαρά είναι απερίγραπτη. Με νέα δύναμη ξεκινήσαμε το δεύτερο σχήμα την Τρίτη το πρωί ελπίζοντας ότι αυτά τα 2-3 σχήματα ως τα Χριστούγεννα θα εδραιώσουν αυτό το πολύ θετικό αποτέλεσμα. Πρώτα ο Θεός μεθαύριο Παρασκευή επιστρέφω στο σπίτι. Στα σχήματα αυτά δε χρειάζεται η συνεχής παραμονή στο νοσοκομείο, γεγονός πολύ σημαντικό για την ψυχολογία του ασθενούς αλλά και όλης της οικογένειας.

Ζητώ συγγνώμη από όλους για την απουσία μου όλον αυτό τον καιρό, αλλά τελικά ήταν ένα πολύ σημαντικό διάστημα που έπρεπε να μείνω με τον εαυτό μου. Αν δεν το είχα κάνει, δε θα μπορούσα να ανοιχτώ και να είμαι εδώ τώρα μαζί σας. Είμαι ευγνώμων στον Θεό για την παρουσία σας, την αγάπη σας και τις προσευχές σας. Αν δεν είναι αυτό Εκκλησία, τότε τι είναι; Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι μέσα από την τεχνολογία αυτή θα μπορούσα να βιώσω την ενότητα σε ένα Σώμα όπως την έχω βιώσει χάρη σε όλους σας (και ειδικά όσους δε γνωριζόμαστε) τον τελευταίο καιρό. Σπουδαίο, πολύ σπουδαίο αυτό.

Τα βίντεο είναι από συναυλία του Ennio Morricone στο Μόναχο το 2005.

Το βίντεο με το θέμα από το “Σινεμά ο Παράδεισος” το αφιερώνω στη γλυκιά μου γυναικούλα, γιατί αυτή ήταν η πρώτη ταινία που είδαμε μαζί κάποια βραδιά του 1992 στο Edinburgh Playhouse.

θέλω να πετάξω

Δέκατη ένατη ημέρα παραμονής στο νοσοκομείο. Η πρώτη φάση εφόδου της χημειοθεραπείας ολοκληρώθηκε και τα αποτελέσματα ήταν πάρα πολύ ικανοποιητικά. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι στα τέλη Σεπτεμβρίου θα ξεκινήσει, συν Θεώ, μία δεύτερη φάση που αποτελείται από τρία σχήματα εδραίωσης της ύφεσης τα οποία, όμως, θα είναι πιο ήπια και η νοσηλεία κάθε φορά θα είναι, αν όλα πηγαίνουν κατ΄ευχήν, περίπου μία εβδομάδα (σε αντίθεση με τις 25 μέρες που θα φθάσουμε τώρα). Η γιατρός είναι πολύ αισιόδοξη ότι, πρώτα ο Θεός, ίσως να έχουμε φθάσει σε πλήρη ύφεση ως τα Χριστούγεννα.

Τα επαναλαμβανόμενα κύματα πυρετού που με βασανίζουν την τελευταία εβδομάδα, η χαμηλή αιματολογική εικόνα και η κόπωση από τη θεραπεία και τις αντιβιώσεις δε μου αφήνουν περιθώρια να επικοινωνήσω μαζί σας όπως πιο πριν. Συγχωρέστε με γι΄ αυτό. Μέσα από την ψυχή μου σας ευχαριστώ για τη ζωντανή παρουσία και τη συνοδοιπορία σας σε αυτόν τον ευλογημένο ανήφορο, την αγάπη σας και τις προσευχές σας.

Βίντεο: από την ταινία “Out of Africa” με τους Robert Redford & Meryl Streep, μουσική John Barry

Φωτογραφία: Ανατολή στο Βαλαάμ της Ρωσίας

τραγουδώντας τη ζωή

Καλή εβδομάδα σε όλους με υγεία, χαρά και ειρήνη!

Άντε και με το καλό το φθινοπωράκι…

ασθένεια και θεραπεία

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος (Ι. Μονή Αγ. Αικατερίνης Σινά, 12ος αι.)

Τις τελευταίες μέρες συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο την έννοια της φθαρτότητας στον άνθρωπο. Προχθές όταν με ρώτησε η γιατρός πώς αισθάνομαι δεν ήξερα τι να απαντήσω… Εξωτερικά όλα θαυμάσια, χωρίς ούτε καν κάποιο ίχνος σωματικής κόπωσης, παρά τα ελάχιστα πλέον λευκά αιμοσφαίρια και την τόσο πεσμένη άμυνα του οργανισμού εδώ και τουλάχιστον 20 μέρες! Εσωτερικά, όμως, τα αποτελέσματα όλων των εξετάσεων έδειχναν άλλα πράγματα…

Ετυμολογικά οι λέξεις “αρρώστια” και “ασθένεια” συνδέονται με την έλλειψη ρώμης, σθένους. Ανά πάσα στιγμή, λοιπόν, ο ανθρώπινος οργανισμός μένει μόνος και αδύναμος. Εκεί που κάνεις μεγαλόπνοα σχέδια και νομίζεις πως μπορείς όλα να τα καταφέρεις, ξαφνικά βρίσκεσαι να εξαρτιέσαι από φάρμακα, ορούς, θεραπείες, σωληνάκια κτλ. Και ναι, ξέρεις… μπορεί και κάποια στιγμή να πεθάνεις, όπως τόσοι άνθρωποι γύρω σου καθημερινά! Το πολυλατρεμένο “εγώ” σου, πάει περίπατο…

Τι συμβαίνει λοιπόν; Μήπως ήμουν τελικά πάντα α-σθενής και δεν το είχα καταλάβει; Γιατί το πρόβλημα δεν είναι η σωματική ασθένεια αυτή καθαυτή, αλλά η αντιμετώπισή της. Όταν κανείς αγωνίζεται να έχει υγεία εσωτερική και ειρήνη ψυχική, τότε οι αρρώστιες συντελούν στο να αυξηθεί το έλεος και η αγάπη του Θεού. Και όταν κανείς βιώνει το αμέτρητο έλεος και την αγάπη του Κυρίου, κάθε δοκιμασία γίνεται μια ακόμη επίσκεψη του Θεού. Και η επίσκεψη του Θεού αναπληρώνει το σθένος που ελλείπει.

Στην αρχαία εποχή ο “θεράπων” (απ΄ όπου οι λέξεις θεραπεύω, θεραπεία) ήταν κυρίως ο ακόλουθος του πολεμιστή, ο οπλοφόρος του, ο οποίος τον βοηθούσε να φορέσει την πανοπλία του και ήταν ο ηνίοχος του άρματός του. Ποτέ ως τώρα (αν και το πίστευα και το ζούσα κοντά σε άλλους ανθρώπους) δεν είχα βιώσει τόσο έντονα και τόσο βαθιά μέσα μου την ευεργετική διάσταση του θεραπευτικού έργου της Εκκλησίας, η οποία καθόλου δεν απομονώνει την ψυχή από το σώμα, αλλά ενδιαφέρεται και για το σκήνος (σώμα) του ανθρώπου το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ψυχή. Δίνοντας σε μένα τον α-σθενή τα κατάλληλα “όπλα”, με όπλισε και με οπλίζει με το σθένος που χρειαζόμουν και χρειάζομαι για να διαβώ αυτόν τον ανήφορο με καρτερία και αισιοδοξία.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Στη ζωή μας τίποτα, μα τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και για κάθε σταυρό που καλούμαστε να σηκώσουμε, ο Θεός μας δίνει τη δύναμη και την ευλογία που χρειάζεται για να προχωρήσουμε (αυτά είναι τα “όπλα” μας…). Στη δική μου περίπτωση, πέρα από πολλά που θα μπορούσα να αναφέρω, στέκομαι με πολλή αγάπη και σεβασμό μπροστά σε ένα πρόσωπο που ο Θεός “φώτισε” εντελώς απρόσμενα στο δρόμο μου: εκείνο το πρόσωπο που μέσα στις λίγες μέρες που γνωριζόμαστε, με τη χάρη του Θεού, με έχει ήδη “θεραπεύσει” χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει - τη γιατρό μου. Από αυτή τη θέση την ευχαριστώ, ελπίζοντας ο Θεός να με αξιώνει, για όσο επίγειο χρόνο μου χαρίσει, να μπορώ να προσεύχομαι για εκείνην και την οικογένειά της με όλη τη δύναμη της ψυχής μου!

Σας αφιερώνω ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι, όπως ακουγόταν στην ταινία “Mama mia”:

I have a dream

δωμάτιο 654

Ο Χριστός ελεεί τον ασθενή

Πάντα μου άρεσαν τα ταξίδια, να εξερευνώ καινούργια μέρη, να γνωρίζω ανθρώπους και πολιτισμούς, ακόμη και αν έφθανα κάποιες στιγμές στα όρια… Μόνο που δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι κάποια στιγμή θα ξεκινούσα ένα τόσο διαφορετικό και ιδιαίτερο ταξίδι σαν αυτό…

Η διάγνωση είναι οξεία προμυελοκυτταρική λευχαιμία και αύριο αρχίζουμε το πρώτο σχήμα της θεραπείας. Τα ιατρικά ανακοινωθέντα και οι λεπτομέρειες της θεραπείας ανήκουν σε έναν άλλο χώρο απ΄ αυτόν. Εδώ είναι το σπιτικό μου μέσα στο οποίο θέλω να μοιράζομαι αυτά που από την αρχή είχα εκφράσει: σκέψεις, αγωνίες, αισθήματα…

Όταν μου ανακοινώθηκε η διάγνωση, ένιωσα τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια μου! Για πρώτη φορά έπρεπε να βρω τον τρόπο να μιλήσω στον εαυτό μου, έναν τρόπο τόσο διαφορετικό από πριν. Ήρθα αντιμέτωπος με τα συναισθήματά μου: απορία, αγωνία, θυμός, φόβος, ελπίδα, προσμονή, τόσο μα τόσο ανάμεικτα…

Αποφάσισα πως έπρεπε να διαλεχθώ με όλα αυτά τα συναισθήματα, με αυτό που συνέβαινε και με ό,τι αυτό μπορεί να μου επιφύλασσε για το μέλλον. Να δω ότι αλλαγή του τρόπου ζωής μου δε σήμαινε “όχι ζωή”. Να μη βιαστώ να φέρω το χειμώνα στη ψυχή μου, όταν όλα γύρω μου ακόμη μυρίζουν καλοκαιράκι. Να αντικρύσω κατάματα το σκληρό και μακρύ ανήφορο που έχω μπροστά μου χωρίς να χάσω το δικαίωμα στο όνειρο και την ελπίδα.

Δε θέλησα να κλειστώ στον εαυτό μου, αντίθετα θέλω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να μοιραστώ αυτήν την πορεία του εσωτερικού διαλόγου με τον εαυτό μου και με όσα καινούργια, δύσκολα και πρωτόγνωρα αλλά πολύ ουσιαστικά ανοίγονται ξαφνικά μπροστά μου!

Μια καινούργια σελίδα, λοιπόν, ανοίγω (άλλες φορές με δικές μου σκέψεις, κι άλλες με σκέψεις δανεισμένες) και σας καλωσορίζω όλους όσους θα θέλατε να νιώσετε, έστω και για λίγο, συνταξιδιώτες σε αυτό μου το ταξίδι!

(Το έργο “ο Χριστός ελεεί τον ασθενή” ανήκει στον Sadao Watanabe)

αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα …

… θα έβαφα γαλάζια τη θάλασσα (Φ. Πλιάτσικας)

Στον αγαπημένο μου φίλο Άρη, που μου χάρισε αυτόν τον στίχο προχθές,

για τα τόσα πολύτιμα που μοιραζόμαστε εδώ και χρόνια!

ήρθε το καλοκαιράκι…

αφορμή γι΄ αυτό το ποστ… μια ξαφνική υπέροχη απόδραση δίπλα στη θάλασσα μετά από πολύ καιρό!

προσπαθώ να τα κρατήσω όλα βαθιά μέσα μου: το κόκκινο του ήλιου που βασίλευε, το γαλάζιο της θάλασσας, τις γεύσεις που άγγιξαν τις πιο ευαίσθητες χορδές στον ουρανίσκο μας, την εκλεπτυσμένη ομορφιά του χώρου, τα χρώματα, τα αρώματα, τις εικόνες, τη μουσική…

…μα πάνω απ΄ όλα κρατώ πολύτιμο φυλαχτό μες την ψυχή μου την ανάσα των φίλων μου πλάι μου να με δροσίζει σαν το γλυκό αεράκι που έβαλε άξαφνα απόψε μετά την κάψα της μέρας που πέρασε… την ήρεμη σιγουριά στο βλέμμα τους που κάνει κάθε αγωνία να φαίνεται ασήμαντη… το πλατύ χαμόγελό τους που σε κλείνει μες την ολόζεστη αγκαλιά τους, απάγγιο σε κάθε μου στεναγμό…

ναι, επιτέλους ήρθε το καλοκαιράκι… πάνω που νόμιζες πως δε θα φύγει αυτή η χειμωνιά που απρόσμενα, ξαφνικά σκοτείνιασε τις στιγμές σου…

φόβος, παράπονο, αγωνία, εγκλωβισμός … ανάμικτα συναισθήματα, που ακόμη και τώρα, που όλα πέρασαν, προσπαθώ να ανιχνεύσω… χρειάζεται ακόμη αρκετός χρόνος και πολλή δουλειά εσωτερικά για να μπορέσω να επαναπροσδιορίσω πολλά … ίσως όλα!

ναι, όντως το καλοκαιράκι ήρθε, σε πείσμα του γκρινιάρη, μίζερου εαυτού μου…

…ήρθε χάρη στη γλυκιά καρτερία εκείνης που υπομένει και συνοδοιπορεί διακριτικά και με πηγαία, γνήσια αγάπη χωρίς περιττά φτιασίδια, μεστή όμως ουσίας και ειλικρίνειας…

…ήρθε μέσα από την αγάπη και την παρουσία των φίλων στις δύσκολες στιγμές αυτής της περιπέτειας που αφήνω σιγά σιγά πίσω μου…

για όλα αυτά πώς να ευχαριστήσω τον Θεό;

Τον παρακαλώ με όση δύναμη έχω μέσα μου να κάνει την καρδιά μου σαρκωμένη, αέναη προσευχή να τους έχει όλους καλά!

δεν ξέρω πόσο συχνά θα μπορώ νάμαι στο ηλεκτρονικό μου σπιτικό τους επόμενους 2 μήνες και δεν ξέρω πόσο συχνά θα μπορώ να επισκέπτομαι και τα άλλα κονάκια που τόσο μου έχουν λείψει! μου έχει λείψει πολύ αυτή η όμορφη παρέα μας κι ανυπομονώ να μάθω τα νέα σας… θα κάνω ό,τι μπορώ!

Προς το παρόν εύχομαι από καρδιάς ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ σε όλους σας, γεμάτο από φως, θάλασσα, υγεία, και χαρά!

καλή πορεία

Καλή Μεγάλη εβδομάδα.

Καλή δύναμη στην πορεία προς τη Σταύρωση και την Ανάσταση.

πού θα χαράξουμε τη γραμμή;

on your palm an endless wonder
lines that speak the truth without a sound
in your eyes awaits the tireless hunger
already looks for prey to run down

so why do we keep up this charade
how do we tell apart the time to leave from the time to wait

what does tomorrow want from me
what does it matter what i see
if it can’t be my design
tell me where do we draw the line

the dance of flames and shadows in the street
make poetry nobody’s ever heard
the weight of lonelinesss stands on your feet
the cage already there around the bird

so why don’t we join the masquerade
before it falls apart before our love becomes insatiate

what does tomorrow want from me
what does it matter what i see
if i can’t choose my own design
tell me where do we draw the line

what does tomorrow want from me
what does it matter what i see
if we all walk behind the blind
tell me where do we draw the line

where’s the cooling wind, where’s the evergreen field
where’s my mother’s open arms, where’s my father lionheart
s’like the sun’s gone down, sleeps in the hallowed ground now
with the autumn’s brown leaves, with the one who never greeves

so why do we keep up this charade
how do we tell apart the time to leave from the time to wait

what does tomorrow want from me
what does it matter what i see
if it can’t be my design
tell me where do we draw the line

what ever tomorrow wants from me
at least i’m here at least i’m free
free to choose to see the sign … this is my line

το σημείο του Σταυρού ας είναι η δική μας γραμμή που θα κρατάει το σκοτάδι μακρυά απ΄ τις καρδιές μας και θα συντονίζει τους παλμούς μας σε μια μονάχα λέξη: ΑΓΑΠΗ!

Στα μισά αυτού του δρόμου που πήραμε περίπου πριν τέσσερις εβδομάδες, ατενίζουμε το Σταυρό και φωτίζουμε τις αγωνίες μας και τις ζωές μας με την ελπίδα της Ανάστασης. Καλή συνέχεια να έχουμε…

Ευχαριστώ ειλικρινά τον αγαπητό φίλο sot, που χάρη σε εκείνον γνώρισα τους poets of the fall, το υπέροχο αυτό γκρουπ από τη Φινλανδία, οι οποίοι με άφησαν άναυδο για τη δυναμική των στίχων τους στα περισσότερα από τα τραγούδια τους.

Το τραγούδι αυτό το αφιερώνω στους πολύ αγαπητούς μου Α&Α που ξέρουν τον τρόπο να μου δείχνουν πού πρέπει να χαράζω τη δική μου τη γραμμή…

Η φωτογραφία είναι του Alexander Shurlakov.

η μέρα που θα συναντήσεις τη ζωή

Your house of cards
Is tumbling all around you
With its feet of clay
And you pretend that it doesn’t matter
And that you’re not scared

Here comes that day
Here comes the rain on your parade
There’s a price to pay
For a life of insincerity

Always smiling - Never with a frown on
A mask of hidden tears
Have the courage
To say what you mean now
And mean what you say

Here comes that day
Here comes the rain on your parade
There’s a price to pay
For a life of insincerity

You wanted life uncomplicated
Only pleasantries
And like a fool
You thought life could be cheated
Of life’s realities

Here comes that day
Here comes the rain on your parade
There’s a price to pay
For a life of insincerity

(Από το άλμπουμ της Siouxsie Sioux “Mantaray”)

“…Τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τὸν σπουδάζουμε πάντοτε σὰν χαμένο παράδεισο. Τὸν ψηλαφοῦμε στὴ στέρηση, στὸ ἐκμαγεῖο τῆς ἀπουσίας του. Ἔγγλυφο ἴχνος τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς εἶναι ἡ πίκρα τῆς μοναξιᾶς στὴν ψυχή μας, ἡ ἀνέραστη μοναχικότητα. Γεύση θανάτου. Μὲ αὐτὴ τὴ γεύση μετρᾶς τὴ ζωή. Πρέπει νὰ σὲ ναυτολογήσει ὁ θάνατος γιὰ νὰ περιπλεύσεις τὴ ζωή, νὰ καταλάβεις ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν πληρότητα τῆς σχέσης. Τότε ξεδιακρίνεις τὶς ἀκτὲς τοῦ νοήματος: Ζωὴ σημαίνει νὰ παραιτεῖσαι ἀπὸ τὴν ἀπαίτηση τῆς ζωῆς γιὰ χάρη τῆς ζωῆς τοῦ Ἄλλου. Νὰ ζεῖς, στὸ μέτρο ποὺ δίνεσαι γιὰ νὰ δεχθεῖς τὴν αὐτοπροσφορὰ τοῦ Ἄλλου. Ὄχι νὰ ὑπάρχεις, καὶ ἐπιπλέον νὰ ἀγαπᾶς. Ἀλλὰ νὰ ὑπάρχεις μόνο ἐπειδὴ ἀγαπᾶς, καὶ στὸ μέτρο ποὺ ἀγαπᾶς.

Διψᾶμε τὴ ζωὴ καὶ δὲν τὴ διψᾶμε μὲ σκέψεις ἢ νοήματα. Οὔτε καὶ μὲ τὴ θέλησή μας. Τὴν διψᾶμε μὲ τὸ κορμὶ καὶ τὴν ψυχή μας. Ἡ ὁρμὴ τῆς ζωῆς, σπαρμένη μέσα στὴ φύση μας, ἀρδεύει κάθε ἐλάχιστη πτυχὴ τῆς ὕπαρξής μας. Καὶ εἶναι ὁρμὴ ἀδυσώπητη γιὰ σχέση, γιὰ συν-ουσία: Νὰ γίνουμε ἕνα μὲ τὴν ἀντι-κείμενη οὐσία τοῦ κόσμου, ἕνα μὲ τὸ κάλλος τῆς γῆς, τὴν ἀπεραντοσύνη τῆς θάλασσας, τὴ νοστιμιὰ τῶν καρπῶν, τὴν εὐωδιὰ τῶν ἀνθῶν. Ἕνα κορμὶ μὲ τὸν Ἄλλον. Ὁ Ἄλλος εἶναι ἡ μόνη δυνατότητα νὰ ἔχει ἀμοιβαιότητα ἡ σχέση μας μὲ τὸν κόσμο. Εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ κόσμου, ὁ λόγος κάθε ἀντι-κείμενης οὐσίας. Λόγος ποὺ ἀπευθύνεται σὲ μένα καὶ μὲ καλεῖ στὴν καθολικὴ συν-ουσία. Μοῦ ὑπόσχεται τὸν κόσμο τῆς ζωῆς, τὸ ἔκπαγλο κόσμημα τῆς ὁλότητας. Στὴ μία σχέση…”

(Χρήστου Γιανναρά: Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων. Δείτε ολόκληρο το κείμενο στις Επιφυλλίδες του)